منتشر شده در: 12/12/07 3:44 PM GMT

استقلال قبل از آزادی می آید. رسانه ای که اسنقلال نداشته باشد آزادی ندارد و بالطبع صداقت اخبار آن مخدوش.

برای مثال همین بی بی سی که با سرمایه دولتی فعالیت می کند (تا جایی که بنده می دانم) چطور می تواند با آزدای و در صورت لزوم بر علیه منافع دولت مطبوع خود خبر رسانی کند؟ و اگر کرد تا چه میزان می توان باور کرد که از روی صداقت بوده تا از روی تظاهر به آزادی و جریانی دیگر پشت آن خبر رسانی نمی باشد؟

تا زمانی که رسانه اسیر ساپورت کسی یا گروهی باشد آزادی معنایی ندارد.

داود، تورنتو

منتشر شده در: 12/12/07 11:42 AM GMT

ميزان ازادی کاملا به ظرفيت و استحکام سياسی اجتماعی و حتی اقتصادی جامعه بستگی دارد. جامعه ای عقب مانده و بدون ظرفيت پذيرش اخبار واکنشهای افراطی نسبت به اخبار نشان خواهد داد. اما يک جامعه با سطح فرهنگی و اجتماعی بالا از ازادی رسانه ها سود زيادی خواهد برد. به شرطی که رسانه ها هم مستقل باشند و اخبار رو برای جلب مشتری بيشتر داغ نکنند يعنی صرفا موسات تجاری نباشند. رسانه ها کنترل کننده سياستمدارانند.

Ali، Frankfurt

منتشر شده در: 12/12/07 10:58 AM GMT

با آزادي رسانه‌ها به خصوص در زمينه‌ي مسايل سياسي و اجتماعي تاحد بسيار زيادي موافق هستم حا اگر منجر به بروز ناآرامي شود. فکر مي‌کنم ناآرامي بسيار به‌تر از ناآگاهي باشد. اما زماني که اخبار به سمتِ حريمِ خصوصيِ زندگي افراد کشيده شود، به‌تر است کمي محتاط تر عمل شود و قوانين بازدارنده‌يي براي آن وضع شود. چون حريمِ خصوصيِ هر شخص تا جايي که به جامعه و زندگيِ اطرافيان آسيبي نرسد کاملا متعلق به خود اوست و بايد به آن احترام گذاشت.

کاوه، شاهين شهر

منتشر شده در: 12/12/07 10:52 AM GMT

درمورد ازادی بيان بنظر بنده تا فعلا کدام رسانه واقعا ازاد را در جهان فعلی نديده ام در غرب يک بعد اخبار بخش ميگرد ودر شرق بعد ديگر بس بخاطر بدست اوردن واقعيت با يد ما هر دو رسانه ها را بشنويم در غير ان ما تنها يک بخش از واقعيت را ميشنويم .در غرب هم سانسور بشکل تکنيکی زياد موجود است وديگر غرب زمين هم نمشود برايش 100فيصد اطمينان کرد فقد 50 درصد ولی کشور های شرقی 30 درصد.

نظيم، دنمارک

منتشر شده در: 12/12/07 5:43 AM GMT

فکرمی کنم که ازادی مطبوعات را ما باید داشته باشیم . اگر برخی می گویند که برخلاف مصالح ارامشی جامعه می باشد برای مهم نیست . اما مهمترین ان است که هرانسان حق دارد طرزفکر ، تولیدات فکری ونحوه زنده گی اش را با توجه به ازادی دیگران انعکاس دهد . حالا اگر دیگران ازادی ما را سلب می کنند این هم محل سوالی دیگری است . زیرا که ان ها نه می خواهند این عمل بالای خودشان عینا تکرارشوند . انهایی که این گونه می اندیشند برخورداران وضع موجود می باشد وهراسان از تغیری که رسانه به ضررانها می اورند .

سعید، کابل

منتشر شده در: 12/12/07 4:11 AM GMT

دوسال مديرمسوول روزنامة درهرات بودم .بارها مطلب درحاليكه كاملادرست بود ازآن صرفنظرمينمودم علت آن فضاي بسته حاكم دركشوروزورگويي مقامات بود .گاه موضوع عام را مطرح ميكردم و منظورم هيچ فردوياگروه خاص هم نبود ولي به محض انتشارمتوجه ميشدم كساني آن رابه خودنسبت داده برايم مشكل خلق ميكردند . با نهايت احتياط بازهم نميتوانستم آرامش داشته باشم . گاه نوشتن مطلبي باعث ميشد چندروز بادلهره منتظرعواقب آن باشم . بامشكلاتي تاسرحد رفتن به زندان پيش رفتم اما ادامه كارم ممكن نبودبالاخره بادرد كارم رارها كردم.

احمد غني خسروي، فعلا دهلي نو هندوستان

منتشر شده در: 12/12/07 3:52 AM GMT

من طرف دار آزادی بدون قید وشرط مبطوعات هستم، حتا در افغانستان این امر باید رعایت شود با وجودی که حساسیت های قومی به اوج خود قرار دارد. اما یک شرط هم وجود دارد که از مطبوعات به عنوان یک ابزار راه انداختن جنگ روانی استفاده نگردد. من باور دارم که آزادی مطبوعات می تواند جوامع نظیر افغانستان را که تا گلو در فساد غرق است، نجات دهد.
سانسور مطبوعات در تضاد کامل با آزادی انسان قرار دارد، و هیچ توجه در این باره وجود ندارد.

ahmad pedram، kabul

منتشر شده در: 12/12/07 12:06 AM GMT

"ما با آزادی مطبوعات کاملا موافقيم اما ..." اينگونه جملات در ايران از زبان مسوولين زياد شنيده می شود، ولی آزادی مطبوعات با هيچ اما و اگری سازگار نيست، فقط در سايه مطبوعات و راديو تلويزيون آزاد است که سطح آگاهی عمومی افزايش می يابد و امکان عوام فريبی کم می شود، کشورهای سرکوبکر مطبوعات فقط به دنبال پرده پوشی بی کفايتی خود از طريق وادار کردن مطبوعات به مجيز گويی هستند، وگرنه در حوامع آزاد حتی در بولتنهای دولتی هم فقط انتقاد ديده می شود.

سياوش، لندن

منتشر شده در: 12/11/07 11:45 PM GMT

همه جا خط قرمز های خودشان را دارند. در ایران خط قرمز اسلام است و در رسانه های غربی یهودیت. به ایین یهود و یهودیان نمی شود کوچکترین اهانتی کرد. خط قرمز نفی هولوکاست هم که از خط قرمز کفر و ارتداد پررنگ تر است. بنابراین رسانه آزاد عملاً وجود ندارد. آزادی بیان در غرب یک توهم است که فقط مصرف خارجی دارد.

مسعود، لندن

منتشر شده در: 12/11/07 8:40 PM GMT

اساسا'' وجود رسانه مستقل در دنيای امروزبه معنای يکی از ارکانی است که قدرتها را پاسخگو ميکند ؛ وظيفه خود را نيز بيان نظرات عامه مردم می داند ؛ شکل دهی افکار عمومی را نيز بر عهده دارد(وجدان بيدار اجتماع)؛ رکن چهارمی است که نمايندگی مردم را داراست و ماموريت خود را نيز درهمين راستا می بيند و نمی بايست توسط قدرت محدود شود يا تبديل به حربه ای برای شستشوی افکار برای منافع شخصی شود چرا که معنای رسانه بودن خود را از دست ميدهد. وجود رسانه آزاد و مستقل بنفع جامعه است؛صدای من است صدای توست صدای ماست.

خسرو، آمستردام

منتشر شده در: 12/11/07 8:21 PM GMT

آزادی رسانه ها در يک جامعه به بلوغ رسيده هيچ مرزی نميشناسد و اين خود مخاطبين رسانه ها هستند که رسانه دلخواه و مورد نظر خويش را با معيارها وارزشهای پذيرفته شده خود انتخاب ميکنند .

asoode، berlin

منتشر شده در: 12/11/07 7:38 PM GMT

به نظرم مرز درکار رسانه هاتا جايکه وارد جزئيات حريم زندگی شخصی مردم نشوند معنی و مفهومی ندارد.
کار رسانه ها راستگوی واطلاع رسا نی دقيق و به موقع می با شد.موفق ترين رسا نه رسانه ی بی طر ف و غير حکو متی ميبا شد که خيلی کم هستند و در ايران وجود نداشته و ندارد.

کريم حبيبی، فنلاند-واسا

منتشر شده در: 12/11/07 11:05 AM GMT

مرز آزادی رسانه ها تا آن هنگام گسترش يابد که به کرامت انسانى هيچ فرد ى صدمه وارد نشود حتى به کرامت انسانى کسانى هم که خود نقص کرامت بشرى نموده اند.

ميرحفيظ الدين صدرى، آلمان

منتشر شده در: 12/11/07 10:44 AM GMT

در هر حکومتی که دارای قانون دومکراسی باشد . رسانه های خبری آزاد و بدون هیچ سناسوری فعالیت میکنن . ! رساندن خبر صحیح به مردم یکی از مهمترین شغل اینگونه رسانه هاست . ولی در کشوری که افراد به جرم بی گناهی محکوم به اعدام میشوند جای از آزادی بیان و مطبوعات نیست . !!!!

امیر، آبادان

منتشر شده در: 12/11/07 9:21 AM GMT

به نظر من آزادي در مورد بيان نظرات و اخبار بايد به صورت كاملا مطلق وجود داشته باشد و هيچ مانعي نبايد از بيان خبر يا نظري جلوگيري نمايد.
اما در جامعه اي كه به هر دليل طي ساليان يا حتي قرون متمادي چنين آزادي از انسانها سلب شده نمي توان يك شبه به اين سطح از آزادي رسيد و لازم است كه طي يك برنامه زمان بندي شده و متناسب با ظرفيت جامعه آزادي رسانه به تدريج تا رسيدن به آزادي مطلق افزايش يايد. بدين ترتيب جامعه اي كه آزادي را تجربه نكرده دچار بي ثباتي نشده و به همزيستي با جريان اطلاعات آزاد عادت مي كند.

[ashabestari]، تهران، ايران