منتشر شده در: 2/9/07 10:51 AM GMT

سلام!بنده متعصفانه هيچ کدام دسترسی و معلومات در قسمت سر زمين دلنشين و زيبای موسقی ندارم .
ولی يکی از مخلصان بی سرو پای موسقی شرق ميباشم و مرگ آقای پرويزياحقی را ذايعۀ بزگ بر پيکر موسقی شرق بخصوص کشورهای ايران-افغانستان وتاجکستان تلقی ميکنم ولی فکر ميکنم هنرو هنرمند مرگ ندارد صداهای ويولن وآنگهای ناب بر نشيب وفراز خاطرها جاويدان خواهد ماند روحش شاد يادش گرامی .وسلام

شريف، واشنگتون

منتشر شده در: 2/9/07 5:57 AM GMT

من مرحوم ياحقی را شخصا نميشناختم وخاطرات من فقط آهنگهای جادوئی او بود . وقتی صدای ويولون اورا ميشنيدم درست مثل اينکه روی تارهای قلب من مينواخت در غربت گاهی اين آهنگها مرا به گريه ميانداخت روحش شاد .

مهرانگيز، والتات کريک کاليفرنيا

منتشر شده در: 2/7/07 10:58 AM GMT

نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

حسین، شیراز

منتشر شده در: 2/6/07 4:28 PM GMT

موسيقيدانان صاحب سبک ما همه دارند سکته قلبی می کنند .شايد اگرمن حالا زنده ام علتش اين است که توانستم از کشور خارج شوم ..سازتنهاي پرويز ياحقی (قبل از انقلاب ) محرکی قوی بود برای ويلن زدن من ازسال 1349 .شايداگر او نمی بود من هيچگاه دنبال فراگيری ويلن نمی رفتم .ازآن سال کتابهای ويلن رديف صبا .سالها بعد سلفژ وديکته موسيقی را زير نظر چند استاد فراگرفتم .چندسالی درارکستر راديونوازنده ويلن بودم .تاسال 57 .چنين گنجينه های هنری چون ياحقی را قدرشان را در جوامع پيشرفته می دانند .

م.گ .